BLOG

Hier schrijf ik over wat mij opvalt en bezig houdt als Coach en Mediator.

Ook komen er af en toe wat tips & tricks voorbij, dus check het vooral! En mocht je ergens vragen over hebben of ergens meer over willen weten? Neem dan even contact met mij op!

Coaching in relaties Utrecht, voorkom relatiebreuk en ruzie

Waarom Coaching in Relaties?

10 september 2020

Ik ben met coaching in relaties gestart, omdat ik geloof dat veel relatiebreuken voorkomen kunnen worden en relaties kunnen verbeteren, door eerder en beter met elkaar te communiceren. Hiervoor is het belangrijk dat je naar jezelf durft te kijken maar je ook open durft te stellen voor de ander. En bij dit hele pakketje wil ik je dan ook helpen. Down-to-earth, praktisch, eerlijk, open en duidelijk. 


Om een voorbeeld te geven. Neem nou de kleine dagelijkse ergernissen. De sokken naast de wasmand in plaats van erin, de wc-bril die steeds omhoog staat, de dop die nooit op de tube tandpasta zit, het theezakje dat altijd op het aanrecht blijft liggen. Of dat jij altijd degene bent die de kinderen naar bed/ school/ sportclub brengt, of elke dag kookt, of dat je partner zich totaal niet druk lijkt te maken om de financiën en ook geen moeite doet om zich erin te verdiepen…..dit soort ergernissen kunnen uiteraard klein blijven en in de hoofdmoot niets aan jullie relatie veranderen. Sterker nog we weten dat (bijna) iedereen er last van heeft en we kunnen er vaak met vrienden/ familie heel hard om lachen. En dat is ook belangrijk! 


Toch zorgen deze ergernissen er wel voor dat de relatie niet ten volste wordt benut. Dat klinkt gek, maar dit soort ergernissen gaan vaak gepaard met een klein stemmetje dat even door het hoofd schiet, op het moment dat je de bril naar beneden doet, haren uit het doucheputje haalt, lege wc-rol van de houder haalt, deksel op de pindakaas pot draait....een stemmetje dat iets zegt in de trant van “Nou heeft hij/zij wéér niet naar me geluisterd”.


En dát kleine stemmetje, dat stemmetje dat je in de meeste gevallen heel makkelijk de mond kan snoeren. Dat stemmetje geeft eigenlijk aan dat er iets is dat onderzocht en besproken moet worden, als je ten volste met de ander wil verbinden. Dat klinkt bijna zwaar en ik wil je zeker geen problemen aanpraten, maar dat stemmetje, vooral als het een terugkerend stemmetje is, wil iets aangeven. En dat stemmetje kan ervoor zorgen dat iets kleins aan je gaat knagen en iets groters kan worden. Dat stemmetje is namelijk een stemmetje van een onderliggende behoefte. Een behoefte die voor jezelf handig is om te onderzoeken.


Als je namelijk duidelijk hebt wat die behoefte eigenlijk is, kun je ermee aan de slag. Waar komt de behoefte vandaan? Wat zorgt ervoor dat deze behoefte nu niet vervuld wordt en hoe kun je ervoor zorgen dat deze wel vervuld wordt? Want als een kennelijk op de achtergrond sudderende onvervulde behoefte daar blijft sudderen, kan deze ervoor zorgen dat de verbinding met onszelf kwijtraken en vervolgens ook met de ander. Dus weet je eenmaal wat de behoefte is en of en hoe je deze kunt vervullen, dan is het ook van belang dit met je partner te bespreken. 


Allereerst omdat het heel waardevol is als je partner weet waarom jij dingen doet zoals je ze doet en jou compleet kan begrijpen. Hij/ zij hoeft het niet met jou eens te zijn, maar het begrip is al van groot belang. Hij/ zij snapt dan namelijk ook veel beter waarom je op een bepaalde manier kan reageren. Het klinkt gek, maar hierdoor wordt de verbinding (nóg) sterker. 


Daarnaast is het belangrijk om je behoeftes met je partner te bespreken, zodat je partner rekening kan houden met die behoeften. En als je concrete hulp van hem/ haar wil bij het vervullen van die behoefte, kun je dat vragen. 


Probeer daarin wel zo concreet mogelijk te zijn. En accepteer ook dat de ander 'nee' kan antwoorden op jouw verzoek. De ander is immers niet verantwoordelijk voor de vervulling van jouw behoeftes. Dat ben jij namelijk zelf ;-). 


Enfin, dit klinkt allemaal niet heel moeilijk of verrassend toch? Toch hebben de meeste van ons met iets in dit proces nog moeite. Of gewoon net even wat extra tips & tricks of een kickstart nodig om er op een goede manier mee aan de slag te gaan. En dat is helemaal niet gek, of erg, want neem nou alleen al bovenstaand voorbeeld. We hebben helemaal nooit geleerd om vanuit onze behoeftes te leven, te denken en laat staan hierover duidelijk te communiceren. En dat is dan ook waarom ik je o.a. daar graag bij help. Want dit soort inzichten en minimale veranderingen, kunnen uiteindelijk onnodige relatiebreuken voorkomen én relaties de boost geven die ze verdienen.


Heb jij naar aanleiding van dit stuk vragen of opmerkingen, neem gerust contact met me op!



Ik help je graag!



Positiviteit lemons lemonade

When life gives you lemons

A friendly reminder om wat liever te zijn voor onszelf

31 juli 2020


Net toch weer even de tijd genomen om een wandeling langs de Vecht (onze achtertuin) te maken. Met dit weer heeft het iets extra gezelligs door alle bootjes die ineens tevoorschijn komen. Heerlijk muziekje op, beetje nadenken maar vooral kijken naar al het moois om me heen. Zo dorps als ik ben ;-) hou ik ervan om iedereen die ik tegenkom even te groeten. De ene keer is dit gewoon door een glimlach of knikje, de andere keer door een goedemorgen, hallo en een enkele keer heb je dan even een kort gesprekje. Helemaal op dagen als deze, de zon schijnt volop, zijn mensen wat eerder geneigd om even een praatje te maken.


Zo ook vanochtend. Ik kwam langs een visser die een heerlijk plekje in de schaduw had gevonden, geen overbodige luxe met dit weer. Toen ik langskwam stond hij net op en keek mijn richting uit dus uiteraard groette ik hem. Hij begon tegen mij te praten over dat dit vast een heerlijke dag voor een wandeling was. Ik zei dat dat nu zeker het geval was, maar dat het er later misschien iets te heet voor zou zijn. Ik zei vervolgens tegen hem dat hij wel de perfecte vis-spot had gevonden en vroeg of het een beetje wilde lukken. Hij gaf toe dat het een fijne spot was, maar dat er op dit moment weinig te vissen viel met al het bootverkeer. Ik voelde al wat medeleven opkomen en zei, oh ja he wat vervelend. Eerlijk gezegd verwachtte ik ook dat hij hier nog meer over kwijt zou willen. Sterker nog met mijn achtergrond ging ik ervan uit dat hij nu even z'n momentje zou pakken om zijn ongenoegen te uiten over al het bootverkeer. Maar niets was minder waar hij zei namelijk; “Ben je gek, morgen weer een dag” en begon op een heel ontspannen manier z’n spullen te pakken. Ik complimenteerde hem met zijn instelling en we wensten elkaar een fijne dag….. Vervolgens liep ik met een lach op m’n gezicht verder.


Voor mij was het weer even een reminder dat je inderdaad zelf kiest hoe je met iets omgaat en hoeveel invloed je het laat hebben. Soms is iets gewoon zoals het is en kun je het beter accepteren en aanvaarden en er vervolgens het beste van maken. We kunnen zo de neiging hebben om te klagen, vooral over dingen waar we eigenlijk helemaal geen directe invloed op hebben. En dit kan zo zonde zijn. Want bij klagen horen negatieve gedachten en bij negatieve gedachten horen negatieve gevoelens en voor je het weet verpest iets kleins zo je hele dag. Dus laten we wat liever zijn voor onszelf en proberen om de dingen waar we geen invloed op hebben te accepteren voor wat ze zijn en een positieve instelling te houden. Zo zorg je in ieder geval voor een lach op je eigen gezicht en misschien ook wel op die van een ander….. :-)



Ruzie met de buren

Beter een goede buur dan een verre vriend

5 tips om een burenruzie te voorkomen

24 juli 2020


Helaas zijn er de afgelopen tijd veel berichten voorbij gekomen over uit de hand gelopen burenruzies. Burenruzies die al jaren speelden en waar ineens sprake was van de spreekwoordelijke druppel. Een druppel die deed gooien met kratjes, slaan met bezemstokken en prikken met pennen. Opvallend is dat er in deze gevallen nooit voor gekozen is om buurtbemiddeling in te schakelen. Terwijl dat juist de instantie is die kan bemiddelen in dit soort situaties. Is dit misschien nog onbekend? Of lossen buren het liever zelf op? 


Een burenruzie ontstaat niet zomaar. Vaak sluimert het al langere tijd. Het is ook iets lastigs. Iemand stoort zich aan het handelen of niet handelen van de buren, waar diegene overlast van ervaart. Een handelen of niet handelen dat de ander meestal heel vanzelfsprekend vindt. 

Voordat degene die zich stoort, dit daadwerkelijk bespreekt met de buren, heeft deze er vaak al een langere tijd last van. De emoties zijn daardoor al flink opgelopen. Het vergt in die gevallen flink wat zelfkennis en inlevingsvermogen om de boodschap nog op een goede manier over te brengen. Het is dan ook niet gek als dit niet meer lukt en de boodschap er te emotioneel uitkomt. Hierdoor bestaat de kans dat de ander zich aangevallen voelt en meteen in de verdediging schiet. Ook ik herken dat.


Toen ik indirect werd aangesproken door buren op de ervaren overlast, van onder andere mijn spelende kinderen, voelde ik mij in eerste instantie enorm aangevallen. Ik schoot meteen in de verdediging en vond het vooral niet terecht en overdreven hoeveel last de buurvrouw in kwestie zei te ervaren. Dit had er vooral mee te maken dat ik altijd zo veel mogelijk rekening probeer te houden met anderen. Nu de buurvrouw toch overlast had ervaren betekende dit dat ik iets niet goed had gedaan. Deze reactie verbaasde mij achteraf, omdat je zou denken dat ik zou weten hoe het hoort. Maar weten hoe het hoort, zegt vrij weinig over je eigen emoties en handelen. Zeker als je ineens partij bent bij een ‘conflict’. Toen dat eerste gevoel zakte, kwam er begrip voor het feit dat diegene aangegeven had wat haar dwars zat. Begrip en zelfs respect, want het moet niet makkelijk zijn geweest.


Nu is het in onze situatie dus goedgekomen en niet uitgemond in een burenruzie, maar dat is helaas niet altijd het geval. Hieronder mijn tips die kunnen helpen om overlast op een goede manier bespreekbaar te maken en zo te voorkomen dat het uit de hand loopt.


1. Wacht niet te lang 

Je kunt je natuurlijk af en toe storen en een oogje dichtknijpen. Dat is heel normaal en zou ik zeker doen. Maar als er iets is wat echt gaat storen wacht dan niet te lang met het bespreekbaar maken. Hoe langer je namelijk wacht, hoe meer je je gaat opwinden en hoe emotioneler je wordt. Die emotie klinkt altijd door in hetgeen je zegt. Wil je dus dat jouw boodschap op een goede en duidelijke manier overkomt, wacht dan niet te lang.


2. Zorg dat je de tijd neemt voor elkaar

Zowel door een moment te prikken dat jullie ook beiden niet gestoord worden door iets anders. Maar ook door elkaar goed uit te laten praten en goed te luisteren naar elkaar. En laat de ander ook echt zijn / haar verhaal doen. Het is geen boodschap die je eruit gooit, nee je wilt het gesprek erover aangaan.


3. Besef dat het gedrag van de ander niet goed of fout is

Het is alleen anders dan jij zou doen. We hebben allemaal een andere opvoeding en achtergrond en staan allemaal anders in het leven. Hij/ zij is zich misschien van geen kwaad bewust. Zorg er dus ook voor dat je de ander niet aanvalt, maar dat je vanuit jezelf blijft praten. Je begint erover omdat jij er last van hebt en wilt dat het verandert. Bespreek het van te voren dan ook niet met te veel anderen. Vaak lief bedoeld bevestigen die anderen jouw mening over de situatie, waardoor je eerder geneigd zal zijn om op je strepen te gaan staan. Het is echter niet de bedoeling dat je iets afdwingt. Je wilt dat de ander naar jou luistert, begrijpt wat jij bedoelt en meedenkt aan een oplossing.


Door het gesprek negatief in te steken, bijvoorbeeld door te beschuldigen, ga je dat niet bereiken. Benoem wat er feitelijk gebeurd en welke emotie dat oproept. Die emotie wordt getriggerd door een behoefte. Vraag de ander bijvoorbeeld of hij/zij iets concreet anders wil doen, waardoor die behoefte vervuld wordt. De ander kan hierbij altijd weigeren, onthoud dat.


4. Samen zoeken naar een oplossing

Nodig de ander uit om mee te denken aan een oplossing. Het is dus niet enkel melden waar je last van hebt en verwachten dat die ander zich aanpast. Het doel is om tot een oplossing te komen, waar het liefst beide partijen over meedenken. Als je het zo insteekt, zal er eerder een gesprek ontstaan en blijven jullie daarin gelijkwaardig.  


5. Maak er geen principekwestie van 

Soms hebben we de neiging om ergens een principe kwestie van te maken. Terwijl het vinden van een oplossing die werkt en de overlast wegneemt vaak heel praktisch is. Denk bijvoorbeeld aan extra isolatie, vloerkleed i.p.v plavuizen, een koptelefoon om naar de muziek te luisteren o.i.d. Ga dan ook voor de praktische oplossing en maak het niet groter dan nodig is. 


En als extra tip wil ik nog wel meegeven, Schakel hulp in als jullie er zelf niet uitkomen.

Bijvoorbeeld omdat de boodschap toch niet goed overkomt, jullie moeite hebben begrip voor elkaars situatie te krijgen of omdat het door iets anders compleet escaleert of dreigt te escaleren. Er is niets mis met hulp vragen. In dit soort gevallen kun je terecht bij buurtbemiddeling, maar ook bij mediators/ bemiddelaars. Zij doen niks anders dan het begeleiden van jullie gesprek. Op zo'n manier dat jullie elkaar beter zullen begrijpen en tot de beste oplossing kunnen komen. Wacht daar dan ook niet te lang mee, dat is zonde van alle verspilde energie.


Voor sommigen zijn dit misschien inkoppers en allang bekend, maar toch kan het fijn zijn om hier nog eens aan te denken als je je daadwerkelijk in zo’n situatie bevindt. Want zoals ik al schreef reageerde ook ik in eerste instantie niet op een manier die ik anderen zou aanraden. Doe er dus je voordeel mee en voorkom dat het escaleert, want hoe cliché het ook is, een goede buur is toch echt beter dan een verre vriend! 



Huishoudelijke taken verdelen

Hoe hebben jullie de taken verdeeld? En is dat oké?

Uit een door mij uitgezette Poll onder mijn volgers bleek dat bij de meerderheid die had gereageerd de taken thuis niet eerlijk verdeeld zijn. Dit is helaas niet heel verrassend. Wat mij wel verbaasd, is dat het overgrote deel van degene die de vraag heeft gezien niet heeft geantwoord. Welke reden hier precies achter zit weet ik natuurlijk niet. Het kan zijn dat de poll niet op hen van toepassing was, ze zich niet geroepen voelden om te reageren, of dat het een totaal andere reden had. 


Ik kan alleen maar hopen dat het niet is, omdat ze het er niet over willen hebben. Want óf de taken eerlijk verdeeld zijn en hoe ze zijn verdeeld doet er eigenlijk niet toe. Waar het mij om gaat is, dat als de taken niet eerlijk verdeeld zijn en dit voor jou eigenlijk niet oké is, dat je dit dan bespreekbaar maakt. En nee dan hoef je het natuurlijk nog niet met mij te willen delen, zolang je dat dan maar wel met je partner doet. 


Oké of niet oké? 

De een weet heel goed wat hij wel en niet oké vindt en geeft dit ook duidelijk en direct aan bij zijn partner. De ander heeft wat meer moeite om naar zichzelf te luisteren en zal eerder geneigd zijn om tegen zichzelf te zeggen dat hij niet zo moet zeuren. "Ik mag echt niet klagen, want ik hoor wel eens verhalen van anderen en dan heb ik het toch echt zo slecht nog niet". Maar hoe weet je nou of je er misschien toch niet helemaal oké mee bent, ook al wil je dat jezelf laten geloven?  


Nou als je bijvoorbeeld merkt dat je een steeds korter lontje krijgt. Of als je merkt dat je je steeds vaker begint te storen aan je partner en je ineens tegen hem kan snauwen. Of als jezelf hoort zuchten, "ik doe het wel weer". Of als je geïrriteerd denkt, "het zelf doen is sneller dan hem vragen het te doen". Of als je eigenlijk wel zou willen dat hij meer zou doen, maar er maar niet over begint omdat je denkt dat de ander toch niet gaat veranderen en hier eigenlijk best verdrietig over bent. Dit zijn toch wel tekenen dat er iets niet helemaal goed zit. 


Waarom ik het bespreekbaar zou maken

Natuurlijk moet je vervolgens helemaal zelf bepalen of je het gesprek ook echt aan wilt gaan, maar waarom ik het zeker aanmoedig, is omdat:


1. Er (hoogstwaarschijnlijk) niets gaat veranderen als je het niet doet

De ander weet dan immers niet dat jij je ergens aan stoort of dat jij het liever anders zou zien. Het kan natuurlijk zijn dat je partner spontaan een ingeving krijgt dat hij wel wat wat meer zou mogen doen, maar heel voor de hand liggend is dat niet. Zeker niet als er ook verder niet geklaagd wordt. 


2. Het ten koste gaat van je eigen energie

Hoe meer jij je ergens aan gaat storen zonder te uiten wat je eigenlijk wilt zeggen en duidelijk wilt maken, hoe meer energie dat kost. Het even laten zitten en gewoon maar doorgaan kan werken, maar werkt vaak maar tijdelijk. Als iets op de achtergrond blijft sudderen en steeds weer op komt als irritatie, is het belangrijk dat je het op zijn minst deelt. En het liefst zelfs dat er iets verandert. Je kunt dan namelijk wel stellen dat er sprake is van een onvervulde behoefte. Een behoefte die bij jou speelt en voor jou belangrijk is. Door het hier niet over te hebben, neem je eigenlijk in eerste instantie jezelf maar ook je relatie niet serieus. 


3. Je dan werkt aan je relatie en je relatie kan versterken

Als de ander niet weet wat er aan de hand is of wat voor jou belangrijk is en wat jij graag anders zou willen zien, heeft hij / zij ook niet de kans daar eventueel iets aan te veranderen. En als er een belangrijke behoefte van jou onder zit, dan is de kans vervolgens heel erg aanwezig dat jij je er steeds meer aan gaat storen. En dat je dit vervolgens op een andere manier gaat uiten. Bijvoorbeeld door te snauwen, te fitten en verwijten te maken, waardoor je de ander eigenlijk wegduwt. Of juist door te zwijgen en te stoppen met communiceren, waardoor je de ander buitensluit. In beide gevallen bestaat het gevaar dat jullie van elkaar verwijderd raken.


Door het wél te bespreken, neem je jezelf en jouw behoeftes serieus en betrek je de ander bij wat er speelt. Je neemt dus ook de ander en daarmee jullie relatie serieus. Door het gesprek aan te gaan vanuit jouw eigen behoefte en je partner te vragen wat jij graag van hem zou willen, blijven jullie in verbinding. Helemaal als er vervolgens een gesprek ontstaat waarin jullie elkaars behoeftes bespreken en oplossingen bedenken over hoe jullie er voor kunnen zorgen dat deze zo goed mogelijk vervuld kunnen worden. Dit zal zelfs een boost aan jullie relatie geven. 


Mijn tip

Dus merk je aan jezelf dat je toch niet helemaal happy bent met de verdeling van de taken, of met iets heel anders binnen je relatie? Want laten we wel wezen dit is op alles van toepassing dat maar op de achtergrond blijft sudderen. Maak het bespreekbaar, blijf bij jezelf en blijf daardoor ook in verbinding. En ondanks dat 'verbinding' al jaren voorkomt in alle lijstjes met jeukwoorden, is het uiteindelijk wél waar iedereen stiekem naar op zoek is ;-). 



Binnenkort meer over hoe ik denk dat je dit het beste aan kunt aanpakken….. 



Mediation communicatie blog

De mediator van al uw sloopwerkzaamheden

Iemand vroeg me laatst hoe ik mijn rol als mediator en conflictcoach zou omschrijven. Ik antwoordde: “Als een bouwinspecteur met een sloopkogel”. “Als een wat?!” zei ze, “ja je hoorde het goed, zei ik, als een bouwinspecteur met een sloopkogel”. Het klinkt gek, maar dit is waarom. 


In elke relatie is communicatie essentieel. Sterker nog het is de communicatie, de manier van zenden en ontvangen, die voor verbinding zorgt en mensen ook verbonden houdt. Maar als je veel met iemand communiceert is de kans heel erg aanwezig dat je ooit te maken krijgt met de communicatiemuur. Dat is op zich helemaal niet gek en hoeft geen probleem te zijn, als je deze muur maar herkent. Vervolgens is het belangrijk om deze goed te bekijken en zo snel mogelijk te slopen. En daar help ik je dus graag bij. 


De communicatiemuur staat symbool voor de misverstanden die er kunnen ontstaan tussen zender en ontvanger. Zo kun je iets bedoeld hebben, maar dit zo ingepakt hebben dat wat je bedoelde niet is wat je hebt gezegd. En dat wat je hebt gezegd, kan een ander niet gehoord hebben (ofwel omdat je niet duidelijk was, of omdat de ander niet echt luisterde). Of misschien heeft de ander je wel gehoord, maar niet begrepen en zo gaat het nog even door. Kortom er zijn veel momenten in de communicatie waarop het mis kan lopen tussen zender en ontvanger. En als dit niet op tijd wordt gesignaleerd en over wordt gesproken, kunnen er irritaties ontstaan die uiteindelijk een zelfde muur kunnen gaan vormen in de relatie. En hoe steviger deze laatste muur is, hoe moeilijker het is om in verbinding te blijven en/ of begrip te hebben voor elkaar.  


Door goed te kijken naar hoe de muur is opgebouwd en vervolgens een sloopkogel aan te reiken om deze af te breken, help ik de verbinding tussen cliënten te herstellen. Het slopen van de muur, zodat ze elkaar en elkaars boodschap (weer) kunnen zien en ontvangen, is namelijk de eerste stap naar meer begrip voor elkaar. En naast dat je vanuit begrip en inlevingsvermogen tot de beste oplossingen komt als er sprake is van een (dreigend) conflict, levert het uiteindelijk ook weer betere communicatie op. Dus of er nou sprake is van een (dreigend) conflict of niet? En of cliënten nou uit elkaar gaan of juist bij elkaar willen blijven? Het slopen van de muur komt de relatie ten goede. En dat is dus waarom ik graag help bij de sloopwerkzaamheden ;-)



Aannames en invullen

Ode aan NIVEA en ANNA

1 juli 2020 


Een vreemd gegeven bij relaties met anderen, of deze nou privé of zakelijk zijn, is dat we geneigd zijn om voor de ander te gaan denken. Zeker als de relatie langer duurt of hechter wordt denken we de ander zo goed te kennen dat we precies kunnen voorspellen hoe de ander op iets zal reageren. Vaak wordt dit gevoel gevoed doordat er zich situaties voordoen waarin deze aannames ook daadwerkelijk uit zijn gekomen. 


Dit gaat van onschuldige aannames, als “ik heb ook lunch voor jou meegenomen, want ik dacht dat jij vast wel weer zin zou hebben in dat broodje tonijn”, naar aannames die de basis kunnen vormen voor een conflict “Ik stoor me enorm aan die was die steeds náast de wasmand ligt, maar dat gaat waarschijnlijk toch niet veranderen als ik er iets van zeg” of meer algemeen “Ik begin er maar niet over, want hij/ zij begrijpt toch niet wat ik bedoel”. 


En juist die laatste soort aannames doen de relatie vaker slecht dan goed. Hoe hecht de relatie ook lijkt te zijn. Bij deze aannames speelt er namelijk een behoefte mee waar niet aan wordt voldaan. En door hier niet over te praten, maar de reactie al voor de ander in te vullen ontneem je de ander de informatie die deze nodig heeft om hier eventueel iets aan te veranderen. Klinkt niet echt eerlijk toch? Niet tegenover de ander, maar ook niet tegenover jezelf. Want als je heel eerlijk bent, ontneem je jezelf dan eigenlijk ook de kans op het voorzien in die behoefte. 


Mijn advies, zodra je merkt dat je je ergens aan stoort of dat iets je dwars zit en je jezelf tegen een collega/ vriend/ vriendin iets hoort zeggen in de trant van “Laat maar”, “Het heeft toch geen zin”, “Hij/ zij gaat dit toch niet snappen”, “Hij/ zij gaat toch niet veranderen”, bedenk dan dat je daarmee de ander en jezelf een kans ontneemt. En dat als je wilt dat er daadwerkelijk iets verandert je om te beginnen moet stoppen met het doen van aannames en het invullen voor een ander. 


Dus communiceer en maak het bespreekbaar en nee dit hoeft niet automatisch te betekenen dat er daarna wel aan de behoefte wordt voldaan of dat er meteen dingen veranderen, maar het gaat erom dat je niet (meer) voor de ander denkt, maar de ander van informatie voorziet, zodat hij/ zij weet wat er speelt en over gesproken kan worden.


Zo blijven jullie in verbinding en blijft de relatie hecht, want hey communicatie is the key en weet je... de ander kan je zomaar verrassen! ;-) 


En mocht je denken, waar zijn ANNA en NIVEA in dit hele verhaal?

ANNA staat voor Altijd Nagaan Nooit Aannemen 

NIVEA staat voor Niet Invullen Voor Een Ander 


:-)